ΈΝΑ Ταμείο για όλους. Μια διαφορετική πρόταση...

Όταν η προηγούμενη κυβέρνηση επεξεργαζόταν το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, είχα ακούσει στο ραδιόφωνο από την τότε υπουργό να λέει πως λειτουργούσαν 170- τόσα, ή 190- τόσα ( δεν θυμάμαι πλέον) ταμεία κύριας και επικουρικής ασφάλισης και πως αγωνίζονταν για να τα μειώσουν δεδομένου του τρομακτικού ασφαλιστικού αδιεξόδου. Το νούμερο όντως ήταν εξωφρενικό και όσο και αν έχω ψάξει σήμερα να μάθω , μετά από τις συγχωνεύσεις που έγιναν , πόσα ταμεία ακόμη εξακολουθούν να υπάρχουν , δεν βρήκα τίποτα σχετικό στο διαδίκτυο. Θυμάμαι επίσης , ότι τότε,ενώ ήταν να συμπεριληφθούν τα ταμεία των δικηγόρων και των δημοσιογράφων στις συγχωνεύσεις , σκανδαλωδώς μετά από τις σφοδρές αντιδράσεις των συνδικαλιστικών τους οργάνων , τα ταμεία τους εξαιρεθήκαν από το νομοσχέδιο। Ανορθολογική αλλά επόμενη έκβαση των πραγμάτων, δεδομένου ότι οι μισοί βουλευτές είναι δικηγόροι και οι δημοσιογράφοι αποτελούν άτυπα αλλά ουσιαστικά την 4η εξουσία σε αυτόν τον τόπο , ο οποίος ουδέποτε ευτύχησε να δει μια κυβέρνηση που να μην λειτουργεί με μικροκομματική μικρόνοια και να μην έχει ψηφοθηρικά και πελατειακά αλισβερίσια που να προωθούν τα μικροσυμφέροντα της εκάστοτε συντεχνίας εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Παρότι δεν είμαι οικονομολόγος διερωτήθηκα λοιπόν και εξακολουθώ να διερωτώμαι : Γιατί όχι, ΈΝΑΣ ασφαλιστικός φορέας για όλους;

Όταν την δεκαετία του '30 δημιουργήθηκε το ΙΚΑ, ο σκοπός του ήταν να λειτουργεί ακριβώς , ως ο κύριος φορέας ασφάλισης για όλους τους μισθωτούς. Εν συνεχεία, κάθε συντεχνία που ισχυροποιείτο , απεγκολλάτο από αυτόν τον κύριο ασφαλιστικό κορμό και έκανε το δικό της ταμείο. Πρακτικά αυτό σήμαινε ότι κάθε συντεχνία αλλά και κάθε εργαζόμενος εξατομικευμένα, κοίταζε το μικροσυμφέρον του αδιαφορώντας για τα συμφέροντα των υπολοίπων εργαζομένων, ο γιατρός αδιαφορούσε πλήρως για τις ασφαλιστικές παροχές της καθαρίστριας που του καθάριζε το γραφείο , ο δημόσιος υπάλληλος για το τι τύχη θα έχει η κοπέλα που του πουλούσε ρούχα κ.ο.κ

Στην πορεία , άλλα Ταμεία πτώχευσαν και επανασυγχωνευθήκαν στο ΙΚΑ συμβάλλοντας στο να εξανεμιστούν τα ήδη ισχνά αποθεματικά του και άλλα, ενώ ήταν εύρωστα , είτε από κακοδιαχείριση , είτε επειδή εξαναγκάσθηκαν να συγχωνευθούν με άλλα πτωχευμένα ταμεία, είτε επειδή εξαναγκάσθηκαν εκ των υστέρων ,να ασφαλίσουν επαγγελματικές ή κοινωνικές ομάδες , που δεν είχαν δώσει μέχρι τότε και δεν θα μπορούσαν ούτε και μελλοντικά να δώσουν επαρκείς ασφαλιστικές εισφορές, έφθασαν στα όρια της κατάρρευσης. Έτσι λοιπόν σήμερα φθάσαμε σε μια τραγική στιγμή, όπου για τους ήδη συνταξιούχους μας το κράτος αφού τους κουτσούρεψε συντάξεις και δώρα, πρέπει όχι πλέον να κόβει από τον προϋπολογισμό του , αλλά ακόμη χειρότερα να δανείζεται με επαχθέστατους όρους για να τους πληρώνει κάθε μήνα, ενώ όλοι οι νέοι άνθρωποι επαναλαμβάνουμε το ίδιο σλόγκαν για το εργασιακό μας μέλλον : <<​​​Σιγά μην πάρουμε ποτέ σύνταξη>>.

Και ξαναρωτάω : Γιατί όχι ΈΝΑΣ ενιαίος ασφαλιστικός φορέας για όλους ;

Ένας ασφαλιστικός φορέας για όλους , με πλαφόν κατώτατης και ανώτατης σύνταξης για όλους τους εργαζομένους, μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους κλπ , η οποία θα διαμορφώνεται αναλογικά ως προς τις εισφορές , που θα οφείλει να πληρώνει ο κάθε εργαζόμενος με βάση το επάγγελμα και τα έσοδά του και με επικουρικά ταμεία ανά κλάδο, που να λειτουργούν ως ενισχυτικά της κύριας συντάξεώς του.

Ένας ασφαλιστικός φορέας για όλους , με έναν πρόεδρο, όχι εκατόν τόσους, με μια κεντρική διεύθυνση και όχι εκατόν τόσες και άρα με σημαντικά λιγότερα έξοδα διαχείρισης και λειτουργίας.

Ένας ασφαλιστικός φορέας για όλους με ενιαία και όχι κατακερματισμένη όπως είναι σήμερα κινητή και ακίνητη περιουσία , που να εκδίδει έναν ετήσιο ισολογισμό για να ξέρουμε όλοι οι ασφαλισμένοι τί έχουμε και τί δεν έχουμε , ποιές είναι οι προοπτικές και ποιες οι ανάγκες μας και να απαιτούμε ορθολογική αξιοποίηση της περιουσίας αυτής , ώστε να πάψουν αυτά τα τραγικά και αδιανόητα για την δημοσιονομική μας κατάσταση φαινόμενα , να υπάρχουν φερ' ειπείν εγκαταλελειμμένα και αναξιοποίητα κτίρια διάσπαρτα ανά την Ελλάδα, που δεν ξέρουμε σε ποιον ασφαλιστικό φορέα ανήκουν και γιατί δεν τα αξιοποιεί ώστε να είναι κερδοφόρα. 

Ένας ασφαλιστικός φορέας για όλους με επικουρικά ταμεία ανά επαγγελματικό κλάδο , όπου οι εργαζόμενοι θα μπορουν να ασφαλίζονται προαιρετικά για να ενισχύσουν την κύρια σύνταξή τους και να εξασφαλίζεται έτσι ο υγιής ανταγωνισμός χωρίς αδικίες και χωρίς να καταλύεται η κοινωνική συνοχή.

Ένας ασφαλιστικός φορέας για όλους , που συγχωνεύοντας τις κατάσπαρτες μονάδες υγείας των σημερινών ταμείων και κάνοντας συμβάσεις με κάθε γιατρό που ενδιαφέρεται να είναι συμβεβλημένος μαζί του, θα μας επιτρέπει χωρίς να ισοπεδώνεται η αξιοπρέπειά και η αντοχή μας πίσω από ατελείωτες ουρές για έναν γιατρό, μια σφραγίδα, μια υπογραφή, να έχουμε γιατρούς σε κάθε γειτονιά, ιατρεία και διαγνωστικά εργαστήρια σε κάθε δήμο , χωρίς “ραντεβού” μηνών , χωρίς παρακαλετά και φακελάκια , χωρίς να χάνονται άνθρωποι που έχουν άμεση ανάγκη περίθαλψης στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, της αδιαφορίας ή της αλαζονείας των εργαζομένων στα ταμεία.

Ένας ασφαλιστικός φορέας για όλους πλήρως μηχανογραφημένος και άρα πλήρως ελεγχόμενος, ώστε να μην υπάρχουν διπλοεγγραφές και τριπλοσυνταγογραφήσεις, μαφίες των φαρμάκων, ψεύτικες άδειες, συντάξεις που δίνονται σε αναπήρους - μαϊμού, σε 50-χρονους -“αντιστασιακούς”, ή σε ... πεθαμένους και χωρίς να χάνονται ένσημα και αναρρωτικές ...στον δρόμο μεταξύ εργοδοσίας και Ταμείου. Με βιβλιάρια υπό μορφήν πιστωτικής κάρτας με μικροτσιπ, που θα φέρουν όλες τις ασφαλιστικές μας πληροφορίες και το ιατρικό μας ιστορικό , τα φάρμακα που πρέπει να λαμβάνουν κάθε μήνα όσοι έχουν χρόνιες παθήσεις , τις αλλεργίες μας και όλες εκείνες τις πληροφορίες που θα έπρεπε να ξέρει κάθε γιατρός για να μας νοσηλεύσει όταν παραστεί ανάγκη και που πολλές φορές , ακριβώς επειδή δεν τις διαθέτει χάνεται πολύτιμος χρόνος , γίνονται ιατρικά λάθη και χάνονται ζωές άδικα.

Κυρίως δε : Ένα Ταμείο για όλους , ώστε να μην υπάρχουν συντεχνιακά μικροσυμφέροντα που επιδιώκονται και υλοποιούνται εις βάρος του συνόλου των εργαζομένων. Για να αρχίσουμε επιτέλους μέσα από το διακύβευμα της δικής μας τύχης, να νοιαζόμαστε για τύχη του διπλανού μας, για τις τύχες όλων μας,για να είναι γνωστό και πλήρως εμπεδωμένο σε κάθε έναν από εμάς ότι με την μαύρη εργασία, με το να απασχολούμε ανασφάλιστους, υποθηκεύουμε το δικό μας μέλλον, την δική μας σύνταξη, την δική μας περίθαλψη, και ότι κάθε εργαζόμενος , είτε υψηλά είτε χαμηλά αμειβόμενος δικαιούται να έχει αυτές τις ορισμένες και στοιχειώδεις, απολαβές που θα έπρεπε στην εποχή που ζούμε να είναι αυτονόητες και αδιαμφισβήτητες : Ασφάλεια, Περίθαλψη, Σύνταξη και προπαντός, Αξιοπρέπεια .

Δεν είμαι οικονομολόγος, δεν έχω ούτε τις γνώσεις, ούτε μπορώ να μιλήσω με τεχνικούς όρους για να εκφράσω την άποψή μου। Αν η πρότασή μου είναι ανορθολογική , ας μου το εξηγήσει κάποιος που να ξέρει περισσότερα, ωστόσο διερωτώμαι : Δεν υπάρχει ΈΝΑΣ πολιτικός στα τόσα χρόνια που να μην επεξεργάστηκε αυτήν την ιδέα; Που με λίγη περισσή λογική , με λίγο παραπάνω σθένος και ήθος να προωθήσει αυτό το αίτημα και να συγκρουστεί με τα μικροσυντεχνιακά συμφέροντα της αγοράς; Δεν υπάρχει ΈΝΑΣ Έλληνας εργαζόμενος, που έστω υπό την απειλή της επικείμενης κατάρρευσης των ασφαλιστικών μας ταμείων , να βάλει τον εαυτούλη του λίγο πίσω και να διεκδικήσει , να απαιτήσει , μια συλλογική και δίκαιη λύση για το ασφαλιστικό;

Εδώ μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για το πόσα ασφαλιστικά ταμεία λειτουργούν σήμερα στην Ελλάδα, δεν μπορώ να ξέρω αν η λίστα είναι πλήρης, βγάζετε άκρη ;

Τα ρόζ τρίγωνα, ιστορίες ξεχασμένες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του 2ου Π.Π.

Διαβάστε το συγκλονιστικό άρθρο στις σελίδες ३५-३७:
http://issuu.com/gp179/docs/antivirus36web

Open publication - Free publishing - More thessaloniki

Επαναχρησιμοποίηση υλικών, η ιστορία ενός σπασμένου τριγώνου:

Μου έσπασε ένα τρίγωνο , ξέρετε, από αυτά που έχουμε στο αμάξι για να προειδοποιούμε τους διερχόμενους σε περίπτωση βλάβης. Ήταν από ψευτοϋλικά και η πρώτη μου κίνηση ήταν να το βάλω στην σακκούλα με τα ανακυκλώσιμα. Μετά το ξανασκέφθηκα, κάτι θα υπήρχε ώστε να μην τερματιστεί ο κύκλος χρήσης του τόσο σύντομα. Το σπασμένο τριγωνάκι λοιπόν , μου έδωσε 6 ωραιότατους ανακλαστήρες για τις ρόδες του ποδηλάτου (!!!) που όλο ξεχνούσα να αγοράσω. Η διαδικασία απλούστατη, απλώς έκοψα το φωσφορίζον υλικό , και το μεταλλικό του πλαίσιο σε παραλληλόγραμμα , και με ένα πενσάκι το έσφιξα στις ακτίνες του ποδηλάτου. Η βάση του τριγώνου, αποδείχθηκε πως ήταν η μακριά και εύκαμπτη λάμα που τόσο καιρό είχα στο μυαλό μου να βρω για να στερεώσω την βάση του "τεμπέλη" που έχω τοποθετήσει πίσω από το χειρόφρενο του αυτοκινήτου . Μερικά τελευταία κομματάκια εύκαμπτης λαμαρίνας που περισσέψαν , ήταν ό,τι έπρεπε για να καλύψω τον χαλκό των καλωδίων που προεξείχε αντιαισθητικά στις καινούριες δαγκάνες που πέρασα στα κροκοδειλάκια μου ( σετ καλωδίων μεταφοράς ρεύματος σε μπαταρίες αυτοκινήτων, αντί να το πετάξω όταν έσπασαν οι δαγκάνες, το επισκεύασα και σας διαβεβαιώ ότι έγινε πολύ καλύτερο λειτουργικά και αισθητικά και ασυγκρίτως πιο γερό από ότι ήταν όταν το αγόρασα). Τελικώς στην ανακύκλωση κατέληξε κάτι λιγότερο από μισή - γυναικεία- φούχτα υλικού και το κυριότερο είναι πως πέρασα ένα σούπερ διασκεδαστικό και δημιουργικό απόγευμα! Καλή φάση δεν νομίζετε?

Κάτι εξίσου διασκεδαστικό είναι η κατασκευή νέων κεριών από τα υπολείμματα όσων έχουν καεί ή στραβώσει. Η πιο απλή διαδικασία , στην οποία κατέληξα μετά από πολλές δοκιμές είναι η εξής : Βάλτε τα σε ένα γυάλινο δοχείο από αυτά που μας περισσεύουν σωρηδόν από μαρμελάδες, μουστάρδες κλπ και τοποθετήστε τα στον φούρνο μικροκυμάτων μέχρι να λιώσουν. Το μόνο που θέλει προσοχή εδώ, είναι να μην υπάρχουν μεταλλικά υπολείμματα, ιδίως από ρεσώ και αντί για να φτιάξετε κερί, καταλήξετε οι ίδιοι λαμπάδες... Λίγο πριν πήξει το μείγμα, αντί να παιδεύεστε με φιτίλια που δύσκολα βυθίζονται και στέκονται ίσια , απλώς μπήξτε στην μέση του δοχείου ένα κεράκι, από αυτά που περισσεύουν σχεδόν πάντα από το πάσχα, και λιώνουν ξεχασμένα από την ζέστη σε κάποιο ντουλάπι περιμένοντας την επόμενη διακοπή της ΔΕΗ . Το αποτέλεσμα είναι ένα αντιανεμικό κερί για το μπαλκόνι ή το καμπινγκ :-)

Μια ακόμη πρόταση : όταν τα μανταλάκια για τα ρούχα αρχίσουν να σπάνε , ενώστε τα γερά τους μισά ώστε να φτιάξετε νέα, αν και ακόμη καλύτερα είναι να χρησιμοποιείτε τα ξύλινα, που έχουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και πλένονται εξίσου καλά στο πλυντήριο μέσα σε μια μαξιλαροθήκη . Είναι ένας κόπος μερικών δευτερολέπτων που δεν γίνεται για τις πενταροδεκάρες που θα γλυτώσετε, αλλά από σεβασμό προς την διαδικασία που έγινε για να φτάσει αυτό το μανταλάκι στα χέρια σας και κυρίως προς την διαδικασία αποσύνθεσης που θα επακολουθήσει όταν το πετάξετε.

Η μετασκευή, το χάρισμα , η ανακύκλωση ακόμη και η πώληση των αχρήστων αντικειμένων , δεν ανακουφίζει μόνο το περιβάλλον , αλλά και την ψυχολογία και την τσέπη μας. Σκεφθείτε όλα αυτά τα άχρηστα αντικείμενα που συγκεντρώνονται στοίβες στα ντουλάπια, τα συρτάρια , τα πατάρια , τις αποθήκες μας, τα καταχωνιάζουμε με την ψευδαίσθηση πως κάποτε θα χρησιμοποιηθούν, χωρίς να συνειδητοποιούμε πόσο ψυχολογικό βάρος μας προσθέτουν. Πάρτε το απόφαση, όσο συναισθηματικά δεμένοι και να νιώθετε με το ζιγκουρατ που έχουν σχηματίσει στο έπιπλο της τηλεόρασης σας το παλιό πικάπ, το παλιό cd player, το βίντεο της μαμάς, το κασετόφωνο της εφηβείας σας και το Playstation 1, εδώ και χρόνια βολεύεστε με το dvd player ή τον καινούριο σας Media player και τα άλλα απλώς τα τρώει η σκόνη, δώστε τα, πουλήστε, ή ανακυκλώστε τα να αδειάσει ο χώρος , να γίνει πιο λιτός και άρα πιο ήρεμος. Δεν έχει κανένα νόημα να φυλάτε το τζιν που φορούσατε πριν δέκα χρόνια με την ελπίδα να αδυνατίσετε ξανά, συνήθως η ιδέα της ύπαρξής του καταχωνιασμένου σε κάποιο ντουλάπι, λειτουργεί αντίστροφα στην ανθρώπινη ψυχολογία. Ξεφορτωθήτε το , δίνοντάς το σε κάποιον που έχει ανάγκη. Η χαρά που θα λάβετε θα είναι πολλαπλάσια εν σχέσει προς αυτή που προσφέρατε και πιθανώς να σας δώσει την διάθεση να ράψετε επιτέλους και το στόμα σας...

H διαφορά ανάμεσα στον ενεργό και σκεπτόμενο καταναλωτή από τον καταναλωτή - ζόμπι, είναι μερικές απλές σκέψεις και πράξεις που μπορούν να γίνουν στάση ζωής:

Αξιώνουμε να αντιστοιχεί πάντοτε αυτό που πληρώνουμε, σε αυτό που παίρνουμε, όσο ασήμαντο και αν είναι. Εάν οι υπηρεσίες και τα προϊόντα που μας προσφέρονται δεν ανταποκρίνονται σε αυτό που πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να πληρώσουμε, το λέμε στο κατάστημα , συμπληρώνουμε την φόρμα παραπόνων αν υπάρχει και αν η κατάσταση δεν διορθωθεί, δεν ξαναγοράζουμε από εκεί. Αντιθέτως, επιβραβεύουμε με την προτίμηση και τα λόγια μας , όσους επαγγελματίες σέβονται την δουλειά και τους πελάτες τους. Ελέγχοντας από την πλευρά μας την ζήτηση των αγαθών, αναγκάζουμε τους εμπόρους να βελτιώνουν την ποιότητα και την τιμή της προσφοράς τους.

Επιλέγουμε αντικείμενα που θα έχουν έναν ικανοποιητικό κύκλο χρήσης και ενδεχομένως να μπορούν να μας χρησιμεύσουν σε περισσότερες από μια ανάγκες μας. Πχ ο μέσος όρος χρήσης μιας σακκούλας είναι 15 λεπτά και μετά πετάγεται. Δεν είναι λοιπόν ανάγκη να γυρνάτε κάθε φορά με 200 σακκούλες από τα ψώνια, αν δεν σας αρέσουν οι πάνινες ή δεν θυμάστε να τις παίρνετε μαζί σας , τουλάχιστον στριμώξτε περισσότερα πράγματα σε λιγότερες και όσες φέρετε τελικά στο σπίτι , χρησιμοποιήστε τις για τα σκουπίδια σας.

Συνεργαζόμαστε με τα καταναλωτικά κινήματα. Όταν βγάζουν ανακοινώσεις : "μην ψωνίσετε γάλα για 3 μέρες ", ή, "μην πάτε σε καφετέρια την τάδε κυριακή για να πιέσουμε να πέσουν η τιμές", ε δεν θα πάθετε και τίποτα αν εκείνη την ημέρα μαζέψετε τους φίλους σας στο σπίτι και πιείτε εκεί τον καφέ σας ( έστω και χωρίς γάλα).

Τρόφιμα που δεν έχουμε πλέον σκοπό να τα φάμε και είναι σε καλή κατάσταση μπορούμε να τα ταϊσουμε στα αδέσποτα, είναι εντελώς απάνθρωπο να πετάμε έστω και μια μπουκιά φαγητό όταν γύρω μας υπάρχουν πλάσματα ( και άνθρωποι δυστυχώς) που λιμοκτονούν. Το λάδι που μας περισσεύει από το τηγάνι ή την σαλάτα δεν το πετάμε στον νεροχύτη , γιατί μολύνει εκατοντάδες κυβικά νερού. Το μαζεύουμε σε μπουκάλια και όποτε τύχει να περνάμε από έναν ΑΒ Βασιλόπουλο, το ρίχνουμε στα βαρέλια για βιοκαύσιμα που έχει. Εκεί συγχρόνως, όπως και στα περισσότερα σούπερ μάρκετ άλλωστε, μπορούμε να ανακυκλώσουμε τις μπαταρίες και τις καμμένες λάμπες , οι οποίες είναι τιγκα στον υδράργυρο και δεν πρέπει με τίποτα να πέσουν στα σκουπίδια.

Εν ολίγοις:
Επισκευάζουμε ο,τι αξίζει να επισκευαστεί, μετασκεύαζουμε ό,τι μπορεί να μετασκευαστεί, μεταπωλούμε ο,τι μπορεί να μεταπωληθεί, ανακυκλώνουμε ο,τι ανακυκλώνεται και χαρίζουμε πράγματα ολόψυχα και με χαμόγελο!

Καμιά άλλη ιδέα για μετασκευές έχετε?

Παρακάτω ακολουθεί ένας κατάλογος με διευθύνσεις όπου μπορείτε να χαρίσετε, να προσφέρετε ή να λάβετε δωρεάν πράγματα και υπηρεσίες:

ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ

http://www.freecycle.org/group/GR/Greece

http://www.xariseto.gr/

http://dwsepare.ning.com/

http://skoros.espiv.net/projects

ΔΩΡΕΑΝ ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ(ΑΘΗΝΑ)

http://www.pametheatro.gr/

ΔΩΡΕΑΝ ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ
http://genia700euro.pblogs.gr/2009/05/454099.html

ΔΩΡΕΑΝ Ε-ΒΟΟΚS KAI ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ
http://genia700euro.pblogs.gr/2010/06/646881.html

ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΜΑΘΗΣΗ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΏΝ ΜΕΣΩ INTERNET
http://genia700euro.pblogs.gr/2010/04/608808.html

ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΛΠ

http://www.tzaba.gr/index.php?option=com_content&task=blogcategory&id=28&Itemid=105

http://www.forfree.gr

http://jaba.gr/

http://kala-nea.gr/?cat=7

http://www.opencalendar.gr/portal/ocsm/freeEvents/rp/1

ΔΩΡΕΑΝ ΦΑΓΗΤΟ ΑΝΑ ΝΟΜΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
http://helping.gr/8DE911D1.el.aspx

ΔΙΑΦΟΡΑ ΔΩΡΕΑΝ

http://www.free.gr/get/index.php

http://www.dwrean.net/

http://dwrean.tumblr.com/
http://www.dwrean.net/


ΔΩΡΕΑΝ ΖΩΑΚΙΑ

http://strayshelp.blogspot.com/

http://www.adespoto.gr/
http://www.sapt.gr/site/prog.php?pp=3

http://www.pets.gr/

http://www.stray.gr/

http://www.kazshelter.org/
http://zoofilia.gr/pages.asp?thisEngine=Normal

ΔΩΡΕΑΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

http://cebil.gr/channels.php

ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΑΜΟΝΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
http://blogs.pathfinder.gr/genia700euro/write/post?e=362314


ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΩΝ

http://www.google.gr/language_tools?hl=el

ΔΩΡΕΑΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΗΛΕΦΏΝΩΝ

http://www.whitepages.gr/gr/

ΔΩΡΕΑΝ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΑ ON LINE
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%8D%CE%BB%CE%B7:%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1

ΔΩΡΕΑΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

http://www.winaddons.com/top-300-freeware-software/

http://www.freeware-apps.com/index.php

http://gym-filot.flo.sch.gr/library/DOREAN%20PROGRAMMATA.htm

http://www.opensoft.gr/

http://happysurfer.gr/

http://www.pcw.gr/DownloadsList.html

www.filehippo.com

http://ubuntu-gr.org/

http://dorean-free.blogspot.com/2010/02/blog-post.html
http://download.cnet.com/windows/

http://www.freewarefiles.com/

http://www.tucows.com/index.html

http://www.freewarehome.com/

http://www.download3000.com/

http://www.freeware-guide.com/

http://majorgeeks.com/
http://www.bestfreewaredownload.com/

ΔΩΡΕΑΝ POIS ΓΙΑ ΤΟ GPS

http://pois.gr/

ΔΩΡΕΑΝ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΑ ΣΥΣΚΕΥΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΩΝ

http://diplodocs.gr/references.php

http://www.manualsonline.com/
http://www.manualnguide.com/

ΔΩΡΕΑΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ FAX

http://www.myfax.com/free/
http://www.freewebfax.gr/free/


ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΑΓΟΝΩΝ

http://www.myp2p.eu/

http://www.fromsport.com/

http://www.stream2watch.com/

http://livebala.blogspot.com/


ΔΩΡΕΑΝ ON LINE ΤΑΙNIEΣ ΣΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ
http://genia700euro.pblogs.gr/2009/07/dwrean-online-tainies-seires-kai-alla-polla.html

ΔΩΡΕΑΝ E-CARDS

http://www.in.gr/e-cards/

http://www.ecards.co.uk/

http://virtualgravy.com/
http://www.filaki.gr/cards_index.php?start=0&len=12&orderby=insertdate


ΔΩΡΕΑΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ

http://dwsepare.ning.com/

ΔΩΡΕΑΝ ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ

http://ypotrofies.gr/?lang=el

ΔΩΡΕΑΝ ΟΝ LINE NAVIGATOR

http://www.viamichelin.com/tpl/hme/MaHomePage.htm

ΔΩΡΕΑΝ ΑΣΥΡΜΑΤΟ INTERNET

http://free-wifi.gr/

ΔΩΡΕΑΝ ON LINE ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

http://www.arcadegames.gr/

http://www.tetrisfriends.com/

http://www.freewaregames.net/

http://sfairistirio.com/Adventure/62/Car-Chaos.html

http://gamesting.com/
http://gamefuss.com/

ΔΩΡΕΑΝ ΦΩΤΟΜΟΝΤΑΖ
http://funphotobox.com/?gclid=CNfgjtvT0JgCFVSK3godfmHk0g
http://www.photofunia.com/
http://www.faceinhole.com/us/
http://www.imagechef.com/

http://www.magmypic.com/

http://www.fakemagazinecover.com/?page=5

ΔΩΡΕΑΝ ONLINE ΛΕΞΙΚΑ
http://www.greek-language.gr/greekLang/index.html

http://www.komvos.edu.gr/dictionaries/dictonline/DictOnLineTri.htm

http://utopia.duth.gr/~apapavas/page1.html

http://users.otenet.gr/~vamvakos/lexdic.htm

http://www.foreignword.com/LTools/DictSearch/Greek/dictsrch.htm

ΔΩΡΕΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ON LINE

http://www.freeplay.gr/index.php

http://www.deezer.com/#home
http://www.imeem.com/

http://listen.grooveshark.com/

http://www.last.fm/

http://www.youtube.com/

Οι παραπάνω διευθύνσεις προέρχονται από τον σύνδεσμο : http://genia700euro.pblogs.gr/2010/10/katalogos-apo-sites-poy-periehoyn-entelws-dwrean-pragmata-diadws.html και το jaba.gr

Inception : Η ταινία που έσκασε μέσα στο μυαλό μου σαν αριστουργηματικό πυροτέχνημα...

Στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα στις 24 Αυγούστου, αλλά ως κλασική αναβλητική γυναίκα την παρακολούθησα χθές, σε μια αίθουσα κατάμεστη παρότι επρόκειτο για βραδινή προβολή στα μέσα της εβδομάδας. Πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια, είδα κόσμο συγκλονισμένο να χειροκροτά στο τέλος , να μένει στις θέσεις του ενώ οι τίτλοι είχαν τελειώσει και κουνά το κεφάλι του μην πιστεύοντας σε αυτό που είχε μόλις είχε δει. Φυσικά υπήρχαν και ολίγα σχόλια τύπου : "τώρα τι έγινε ρε παιδιά δεν κατάλαβα τίποτα..." και γι' αυτό οφείλω να σας προειδοποιήσω : Η ταινία το μόνο που απαιτεί από εσένα είναι μια μέτρια, έστω, αντιληπτική ικανότητα και την αμέριστη προσοχή σου, αν δεν έχεις κάτι από τα δύο να της διαθέσεις, τότε καλύτερα να μην την δεις..

Υπόθεση: Ο Cobb (Leonardo DiCaprio) είναι ένας βιομηχανικός κατάσκοπος, αυθεντία στην κλοπή Ιδεών μέσα από τα ανθρώπινα Όνειρα. Φυγόδικος και καταζητούμενος βρίσκει έναν ισχυρό άνθρωπο για τον απαλλάξει από τις κατηγορίες που τον βαρύνουν , υπό την προϋπόθεση να κάνει αυτή την φορά κάτι πολύ διαφορετικό, όχι να κλέψει αλλά να εμφυτέψει μιαν Ιδέα στο υποψήφιο θύμα του ...

Σκηνοθετημένη από τον δημιουργό του Memento , Christopher Nolan , ανεβάζει πολύ ψηλά τον πήχη των mainstream χολιγουντιανών παραγωγών , εισάγοντας έναν συνδυασμό σεναρίου , πλοκής, ιδεών, τεχνικών και καλλιτεχνικής άποψης, που από σπάνια έως ποτέ δεν έχουμε συναντήσει σε τέτοιο εύρος και πλούτο στην ιστορία του κινηματογράφου :

Το σενάριο εξαιρετικά πρωτότυπο , πολυσχιδές και πολυεπίπεδο, συνδυάζει σε εύληπτη γλώσσα την επιστημονική γνώση για το πως λειτουργεί το Όνειρο στον ανθρώπινο εγκέφαλο, με ένα θέμα που έχει απασχολήσει συχνά τόσο την φιλοσοφία όσο και την τέχνη ( βλέπε παραδείγματος χάριν την Ασκητική του Καζαντζάκη) το κατά πόσον δηλαδή η Πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε είναι όντως πραγματική και όχι ένα αποκύημα του μυαλού μας ή ενός Matrix.

Η φυγόκεντρος δύναμη της πλοκής εδράζεται στην επαναδιαπραγμάτευση του αρχαιότατου Μύθου για τον Λαβύρινθο και τον Μίτο της Αριάδνης που συγκεντρώνει τους βαθύτερους ίσως συμβολισμούς της ανθρώπινης μυθοπλασίας, Αριάδνη άλλωστε είναι και το όνομα του χαρακτήρα που ενσαρκώνει η δευτεραγωνίστρια Helen Page. Εδώ, ο λαβύρινθος, είναι το ανθρώπινο Υποσυνείδητο , οι τοίχοι του ρευστοί, εύπλαστοι, μπορούν να πάρουν την μορφή ολόκληρων πολιτειών , ή μιας εμμονικής ανάμνησης, που σε στοιχειώνει, ενώ ο συμβατικός χρόνος , παίρνει άλλη διάρκεια, μερικά λεπτά ισοδυναμούν με ώρες και οι ώρες με δεκαετίες. Σε αυτούς τους ονειρικούς και εφιαλτικούς λαβυρίνθους, πραγματικότητα και ψευδαίσθηση εναγκαλίζονται επικίνδυνα, όσοι εισέρχονται σε αυτούς, προσκεκλημένοι ή μη, κινδυνεύουν να απολέσουν όχι μόνο τα ίδια τους τα όνειρά , αλλά κυρίως να μείνουν δια παντός εγκλωβισμένοι σε αυτά , αντιμετωπίζοντας αέναα τους Μινωταύρους που φτιάχνει τόσο το μυαλό του υποψηφίου θύματος τους, όσο κυρίως οι δικοί τους φόβοι και εμμονές, Ο ρόλος του κάθε χαρακτήρα μέσα στο όνειρό, δικό του ή ξένο, είναι ιδιαίτερα ρευστός και δυσδιάκριτος ...

Ο Νόλαν ακροβατεί στην αφήγησή του , την κατακερματίζει και την ξαναδένει με έναν φρενήρη φιλμικό ρυθμό, με καταιγισμό σκηνογραφικών πλαισίων υψηλής αισθητικής και με εντυπωσιακότατα εφέ, που παρά την πληθώρα τους και την φανερή μανία του σκηνοθέτη να τα χρησιμοποιεί, όχι μόνο δεν σκεπάζουν το έργο του, αλλά το απογειώνουν καθιστώντας άμεσα, θεατά και απτά, νοήματα και ιδέες εκ φύσεώς σκοτεινά και δυσνόητα. Όλα αυτά , δεμένα με την υποβλητική και επιβλητική μουσική του Hans Zimmer, πλήθος ακουστικών εφέ και την βραχνή, σκρατσαρισμένη φωνή της Edith Piaff, σε παρασύρουν, θέλεις δεν θέλεις, όλο και βαθύτερα μέσα στο δαιδαλώδες φιλμικό περιβάλλον.

Όσο για το τέλος της ταινίας, που φυσικά δεν θα σας πω, δεν αντέχω να μην εξάρω την επιλογή του Νολαν καθώς νοηματοδοτεί με τον πιο σοφό τρόπο ό,τι παρακολούθησες επί δυόμισι ώρες , ανεβάζοντάς τους παλμούς σου, τόσο ώστε να νιώθεις ότι σου κόβεται η ανάσα....

Οι ερμηνείες της ταινίας κυμαίνονται από μέτριες έως καλές αλλά κατά έναν παράδοξο τρόπο, το έργο δεν χάνει τίποτα σε ποιότητα, απόλαυση και ουσία από, από την έλλειψη των σπουδαίων ερμηνειών. Ο Ντι Κάπριο επαναδιαπραγματεύεται εδώ, με ομολογουμένως μεγαλύτερη επιτυχία, έναν ρόλο αντίστοιχο με εκείνο του περυσινού Shutter Island. Ωστόσο , αν και πάντοτε άριστες οι επιλογές των ρόλων του , εξακολουθώ να πιστεύω, ότι το βάθος των ερμηνειών του είναι εξαιρετικά δυσανάλογο ως προς το εύρος του ονόματός του... Ο Μάικλ Κέην πάντοτε άμεσος και διαπεραστικός, αν και σε πολύ μικρό ρόλο, δίνει με την ερμηνευτική του διάνοια αυτό το “κάτι” παραπάνω στο δέσιμο και στην απόλαυση της ταινίας . Πολύ αξιοπρόσεκτοι επίσης, οι δευτεραγωνιστές Ken Watanabe (Saito) ,Cillian Murphy ( Robert Fischer, Jr.) και Marion Cotillard ( Mal ).

Κλείνοντας, αυτό που έχω να σας πω, να σας φωνάξω είναι: ΔΕΙΤΕ την ταινία , μην την κατεβάσετε, μην την νοικιάσετε, πάρτε ένα αγαπημένο σας πρόσωπο και μοιραστείτε αυτή την συγκλονιστική εμπειρία σε μια αίθουσα. Θα είναι από τα καλύτερα 8,5 Ευρώ που θα έχετε δώσει στην ζωή σας , ισοδυναμούν με την παράλογα πλέον υπερτιμημένη τιμή ενός καφέ και ενός πακέτου τσιγάρων, μόνο που εδώ, πιστέψτε με, ... τα αξίζει !

Επίσημο Trailer της ταινίας εδώ : http://www.youtube.com/watch?v=66TuSJo4dZM
Η αναρτημένη φωτογραφία είναι από το http://www.cinemanews.gr/v5/poster.php?n=6946

διανοητικά ανάπηρος vs ανάπηρης διανοίας... σημειώσατε 2

Προ ολίγων ημερών, ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ επετέθη στον διάσημο αστροφυσικό Στήβεν Χοκινγκ (Stephen Hawking) , με αφορμή το νέο του βιβλίο The grand design. Στο νέο του βιβλίο ο μεγάλος αστροφυσικός εν πολλοίς αναλύει ότι η δημιουργία του Σύμπαντος , καθόλου δεν είχε ανάγκη από κάποιον "ευφυή σχεδιασμό" , από την διαμεσολάβηση δηλαδή μιας ανωτέρας δυνάμεως.
Ο Μητροπολίτης όμως είχε άλλη άποψη και σκέφθηκε ότι για να την τεκμηριώσει , θα έπρεπε να κάνει εκτενή αναφορά στο πρόβλημα υγείας του κυρίου Χοκινγκ.
Πραγματικά με ανησυχεί η έκβαση του μονόπλευρου αγώνα που διεξάγει ο ιερέας, δεδομένου ότι η διάνοια του ανθρώπου έχει όρια ενώ αντίθετα , η βλακεία και η μικροπρέπεια δεν έχουν...

Παραθέτω και το πλήρες άρθρο του μητροπολίτου από το εκκλησιαστικό πρακτορείο ειδήσεων "Ρομφαία": http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5896:2010-09-23-23-21-51&catid=26:2009-12-18-08-38-40

Σκύψε ευλογημένη!!!

Σκύψε ευλογημένη! Η "πρωθιέρεια" των παραολυμπιακών αγώνων , "ευλογείται" γονυκλινής (!!! ) από τον ιερέα της θρησκείας, που κατήργησε τους αυθεντικούς ολυμπιακούς αγώνες, για να εναγκαλιστεί την σύγχρονη αθλητική εμποροπανήγυρη . Ως γνωστόν οι Έλληνες δεν γονατίζαν μπροστά σε ανθρώπους, αλλά μπροστά σε τόσους άλλους τραγέλαφους της νεοελληνικής πραγματικότητας, αυτά είναι μάλλον ψιλά γράμματα... Παράαααλογο? Δεν ακούει... ευλόγησον!

Δύο ήλιοι στον ουρανό . Παρουσίαση της ταινίας του Γ. Σταμπουλόπουλου

Μια ταινία άγνωστη και δυσεύρετη ( δεν θα την βρείτε στα βίντεο-κλαμπ αλλά μπορείτε να δοκιμάσετε την τύχη σας στο διαδίκτυο) , με εξαιρετικό ενδιαφέρον τόσο σε θεματολογικό όσο και σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Πρόκειται για μια από τις ακριβότερες και πιο ενδιαφέρουσες παραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου και παρά την αινιγματικότητά της για όσους δεν γνωρίζουν τις ιστορικές συνθήκες της περιόδου που εκτυλίσσεται, σίγουρα αξίζει να παρακολουθήσετε. Παρακάτω ακολουθεί η παρουσίασή της μέσα από ένα απόσπασμα πανεπιστημιακής μου εργασίας για τον Νέο ελληνικό Κινηματογράφο, που είχα την τύχη να αναλάβω ως τελειόφοιτη. Από την έρευνα που είχα κάνει τότε, ίσως το απόσπασμα αυτό να αποτελεί ακόμη την μοναδική πηγή πληροφοριών που μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο , αλλά και στο τμήμα θεατρολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών δεν θα έχετε καλύτερη τύχη. Ως εκ τούτου η βιβλιογραφία και οι παραπομπές είναι εξαιρετικά περιορισμένες .
Καλή ανάγνωση ...


Δύο ήλιοι στον ουρανό (1991).

Ταινία εποχής που τοποθετείται χρονικά στο δωδέκατο έτος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Ά (τέλη 4ου αιώνα μ.Χ.) και χωρικά στην ανατολική σσσΡωμαική Αυτοκρατορία, δηλαδή , σε μια περίοδο που είναι γνωστή ως πρωτοχριστιανική και σε μια επικράτεια που οι ρωμαιοκαθολικοί ιστορικοί του 17ου αιώνα μεταβάπτισαν για λόγους σκοπιμότητας σε «Βυζαντινή» Αυτοκρατορία.
Ο Λάζαρος Καπαδόκης ανώτατος αξιωματικός του Αυτοκράτορα με τον βαθμό του μαγιστριανού ( magister), έχει αναλάβει την αποστολή να εκκαθαρίσει την αυτοκρατορία από αιρετικούς και εθνικούς, προβαίνοντας για τον σκοπό αυτόν σε αποτρόπαιες πράξεις. Στην πορεία θα κυριευθεί από την εμμονή, που καταλήγει σε μοναδικό σκοπό της ζωής του, να εξοντώσει τον Τιμόθεο τον Σκηνικό, έναν θεατράνθρωπο , λάτρη και μύστη του Διονύσου που με τον θίασό του και τις παραστάσεις που ανεβάζει στις μεγάλες πόλεις της Αυτοκρατορίας ασκεί δριμεία κριτική κατά των αντι-ειδολολατρικών διαταγμάτων του Αυτοκράτορα. Οι απανταχού έλληνες της αυτοκρατορίας, στην Αίγυπτο ( όπου ανατράφηκε ο Τιμόθεος), στην Αντιόχεια και τελικά στην Θράκη, θα τον αγαπήσουν , θα τον τιμήσουν με αγάλματα και αγιογραφίες, θα τον λατρέψουν ως ισόθεο , θα τον φυγαδέψουν , θα τον προστατέψουν. Η θεϊκή παρέμβαση του Διονύσου θα τον γλυτώσει από τα χέρια του διώκτη του δύο φορές με υπερφυσικό τρόπο, ενώ αντίθετα ο θεός των χριστιανών δεν θα εμποδίσει τον Λάζαρο να βυθίζεται ολοένα και βαθύτερα μέσα στις εμμονές και το μίσος του.
Το τέλος της ιστορίας θα δοθεί στην Θράκη όπου ακόμη τότε διατηρείται ζωντανή και ακμαία η λατρεία του Διονύσου. Ο κυνηγός Λάζαρος καταλήγει θήραμα, εξ’ αιτίας της αλαζονείας και της ύβρεως του απέναντι στον αρχαίο θεό και τους πιστούς του. Μέσα σ’ έναν αργό φιλμικό χρόνο, στην ομίχλη ενός δαιδαλώδους δάσους χάνει σταδιακά το λογικό του καθώς βλέπει σκοτωμένους έναν έναν τους συντρόφους του. Κάπου στο βάθος, σ’ ένα μέρος απροσδιόριστο για τον ίδιο , ακούγεται ο ψαλμός του χορού των Βακχών από τον θίασο του Τιμόθεου. Ψάλλουν συνεχώς το Δ΄ στάσιμο:
Δικαιοσύνη !
Ολοφάνερη πρόβαλε, σπάθα κρατώντας
και του Εχίονα το γιο,
που τον βλάστησε η γη,
σκότωσε τον !
Ναί, με μιά, το λαιμό του πελεκά,
του άθεου, του άνομου κι άδικου !
(Βάκχαι στ. 992 -1000)
Καθώς πέφτει η νύχτα , οι θρακιώτισσες Βάκχες αναλαμβάνουν τον ρόλο της Αγαύης και αφού παγιδεύουν τον Λάζαρο κατά τραγική ειρωνεία σ’ ένα υδραγωγείο , σαν το υδραγωγείο που κάποτε είχε ο ίδιος κτίσει ζωντανό τον Τιμόθεο, τον φονεύουν ως νέο Πενθέα . Η ταινία κλείνει με το πλάνο μιας θλιμμένης και άχρωμης χριστιανικής εξόδειας πομπής στην απεραντοσύνη μιας θρακιώτικης πεδιάδας.
Η ταινία του Σταμπουλόπουλου παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον τόσο σε θεματολογικό και νοηματικό, όσο και σε αισθητικό επίπεδο. Είναι μια από τις ελάχιστες διεθνώς που έχουν ως χώρο δράσης την Βυζαντινή Αυτοκρατορία , έστω και κατά την πρωτοβυζαντινή της περίοδο, όταν ακόμη η θρησκευτική και η συνακόλουθη πολιτισμική της φυσιογνωμία βρισκόταν υπό διαμόρφωση. Επιπλέον, χρησιμοποιεί ως «όχημά» της την δύναμη του αρχαίου δράματος και πως αυτό αποτελούσε πολιτική στάση και μέσον κοινωνικής αντίδρασης. Κυρίως όμως, αγγίζει ένα θέμα ταμπού, που ελάχιστοι από τον καλλιτεχνικό και επιστημονικό κόσμο της Ελλάδας τολμούν να θίξουν , την εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού, τις βίαιες συνθήκες υπό τις οποίες οι Έλληνες εκχριστιανίστηκαν και σε δεύτερο επίπεδο , τις συχνά αιματηρές συνθήκες αποκρυστάλλωσης της ορθόδοξης πίστης σε αυτό που σήμερα γνωρίζουμε.
Η δομή της ταινίας είναι συγκρουσιακή σε πολλαπλά νοηματικά επίπεδα, αφού ο πυρήνας της αφορά στην «μάχη για την διατήρηση της πολυφωνίας σε μια εποχή που εξοβελίζεται κάθε τι το διαφορετικό» (Σωτηροπούλου,2001) . Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες του έργου είναι φορείς διαφορετικών κοσμοαντιλήψεων, ο ένας είναι ο εκπρόσωπος της νέας τάξης πραγμάτων και ο άλλος του παλιού κόσμου που χάνεται, η σύγκρουσή τους είναι αναπόφευκτη, αφού πίσω από αυτήν συγκρούονται μια αρχαιότατη θρησκεία και μια νέα υπό διαμόρφωση, ο μυστηριακός κόσμος της Ανατολής με την επίπεδη σκέψη της Ρώμης, ο Ελληνισμός με τον χριστιανισμό και εν τέλει η παιδεία και η ελεύθερη σκέψη με την χειραγωγημένη .
Ωστόσο, η γλώσσα της ταινίας δεν ακολουθεί την κλασική αμερικάνικη συνταγή ηρωοποίησης των χαρακτήρων της, ο Λάζαρος και ο Τιμόθεος είναι μεν είναι τα κεντρικά πρόσωπα του έργου και οι φορείς της σύγκρουσης, αλλά ο σκηνοθέτης επιμένει να κοιτάξουμε την πραγματικότητα πέρα από τους ίδιους. Ως εκ τούτου έχουν καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας ένα λιτό και συγκρατημένο παίξιμο και ο λόγος τους είναι περιορισμένος σχεδόν λακωνικός, ώστε να τονίζεται η ποιητική δύναμη της εικόνας. Ακόμη και όταν οι δύο χαρακτήρες συναντώνται επιτέλους και ενώ οι περισσότεροι θα περιμέναμε ένα διαλογικό κρεσέντο δεδομένης της χρόνιας διαμάχης τους , η μεταξύ τους λογομαχία είναι σύντομη, ελλειπτική και σ’ έναν βαθμό αδύναμη, πράγμα που μάλλον απογοήτευσε θεατές και κριτικούς. Απ’ την άλλη όμως οι χαρακτήρες παρουσιάζονται εξ’ ίσου δυναμικοί και ας μην καταφεύγουν σε μεγαλοστομίες, απλώς δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο είμαστε συνηθισμένοι να προσλαμβάνουμε τις ταινίες, π. χ. η σκηνή στην αρχή περίπου της ταινίας όπου οι βοηθοί ντύνουν τον Λάζαρο, η ακινησία του, το απλανές , αλαζονικό του βλέμμα δίνει ανάλογες πληροφορίες και εντυπώσεις για το ποιόν του χαρακτήρα του και ας μην αρθρώνει λέξη.
Η αφήγηση της ταινίας εν γένει, παρά την χρήση του αφηγητή, που αποτελεί από μόνος του στοιχείο αφαίρεσης, είναι σιβυλλική , συμβολική, διττή αλλά και ελλειμματική δυστυχώς, πράγμα που αποτελεί και το μοναδικό αδύναμο στοιχείο της. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να την παρακολουθήσει ένας ανυποψίαστος θεατής, που δεν διαθέτει κάποιες στοιχειώδεις ιστορικές γνώσεις για τον πολιτισμό και την πολιτική κατάσταση εκείνης της περιόδου, αφού μόνη η δύναμη της εικόνας και η υποτυπώδης αφήγηση δεν πληροφορούν όσο είναι απαραίτητο και πολλά σημεία παραμένουν αποκωδικοποίητα . Παραδείγματος χάριν, ο φακός καταγράφει μια μυστηριακή, υποβλητική και χαρούμενη τελετή μύησης του νεαρού Τιμόθεου, όπου τα χριστιανικά σύμβολα αναμειγνύονται με τις πανάρχαιες παγανιστικές δοξασίες και τελετές, και που στο απόγειο της έξαρσης, της μέθεξης και των οργιαστικών χορών, ο Τιμόθεος λιποθυμά και ο ιερέας τον τοποθετεί αναίσθητο πάνω στον βωμό με τον δεσπόζοντα ξύλινο σταυρό. Δεν διευκρινίζεται αν η πρόθεσή του ιερέα είναι να τον φροντίσει, να τον θυσιάσει ή οτιδήποτε άλλο, την επόμενη στιγμή ο Λάζαρος με τους στρατιώτες του επιτίθεται αιφνιδιαστικά κατασφάζοντας τις δεκάδες των συμμετεχόντων. Μια θεία δύναμη εξαφανίζει τον Τιμόθεο μπροστά από τα έκπληκτα μάτια των σφαγέων και το πλάνο κλείνει με τον χριστιανικό σταυρό να κατακαίεται από την άγνωστη αυτή δύναμη. Η παρέμβαση του Λάζαρου σε εκείνη την καίρια στιγμή , άλλαξε προφανώς την πορεία της ζωής του Τιμόθεου , και αντίθετα από ότι αρχικώς φαίνεται, τον έσωσε, είτε επρόκειτο να θυσιαστεί, είτε να ακολουθήσει μια άλλη ζωή, γιατί προκάλεσε την παρέμβαση του αρχαίου θεού, ο οποίος τον έλαβε υπό την προστασία του.
Είναι πραγματικά κρίμα, σε μια τόσο δυνατή νοηματικά και αισθητικά σκηνή, που οπωσδήποτε δεν παρουσιάστηκε τυχαία από τον σκηνοθέτη, να μην παρέχεται καμία πληροφορία για το τι είδους τελετή ήταν αυτή και ποιοι ήταν αυτοί που την έκαναν, πέραν της μόνης νύξης του αφηγητή ότι επρόκειτο για την πόλη Οξύριγχο της Αιγύπτου, όπου ο Τιμόθεος «εγαλουχήθη υπό αιρετικών». Ο σκηνοθέτης προσπαθεί να υπενθυμίσει πως η χριστιανική πίστη των πρώτων αιώνων δεν ήταν κάτι ενιαίο, αλλά ένα συνονθύλευμα πεποιθήσεων, συχνά ετερόκλητων και αντιφατικών αναμεμειγμένων με πανάρχαια παγανιστικά στοιχεία και πως διαμορφώθηκε σ’ αυτό που σήμερα γνωρίζουμε μέσα από συχνά αποτρόπαιες πράξεις εναντίον των «αιρετικών» και ποταμούς αίματος . Η Αίγυπτος, είχε αφομοιώσει τον χριστιανισμό μέσα από την πιο ελεύθερη θεολογική σκέψη του Γνωστικισμού, που εν σχέσει προς την θεολογία της Ρώμης που τελικώς επικράτησε , έμοιαζε ως μια εντελώς διαφορετική θρησκεία. Ο Σταμπουλόπουλος επιλέγει να δείξει τους γνωστικούς , για τον ίδιο λόγο που συνδέει την ταινία του με το θέατρο, επειδή και εκείνοι είχαν διευρυμένη παιδεία και μια πιο προωθημένη σκέψη σε μια εποχή που επιδίωκε την χειραγώγηση των ανθρώπων και ήταν επόμενο να τιμωρηθούν σκληρά.
Ο καιόμενος σταυρός, είναι ένα ισχυρό συμβολικό μήνυμα, αντίστοιχο με τους δύο ήλιους στον ουρανό, την έξοδο του γυμνού Τιμόθεου προς το φως και την κηδεία με την οποία κλείνει η ταινία. Ο σταυρός καίγεται για να δείξει ότι ένας άλλος λαμπρός θεός έχει υπό την προστασία του τον Τιμόθεο και ότι ο θρησκευτικός συγκερασμός που επεδίωκαν οι γνωστικοί είναι ασύμβατος. Οι δύο ήλιοι υπαινίσσονται ότι ο κόσμος έχει πλέον διχαστεί ανάμεσα σε δύο πηγές φωτός, τον πανθεϊσμό και τον μονοθεϊσμό, σε δύο αλήθειες, σε δύο γνώσεις, δύο λογικές . Ο Λάζαρος τυφλώνεται από την ίδια του την οφθαλμαπάτη, οι δύο ήλιοι τον τυφλώνουν και τον τρελλαίνουν , αντίθετα ο Τιμόθεος που ο νους του δεν σκοτίστηκε από το απελπιστικό σκοτάδι της φυλακής του, βαδίζει γυμνός και ελεύθερος προς το άπλετο φως, προς την γνώση, την αλήθεια την θέωση. Η κηδεία με την οποία κλείνει την ταινία ο Σταμπουλόπουλος και η οποία αποδίδεται με χρώματα σκοτεινά, και έναν γενικότερο καταθλιπτικό τόνο, συνδέεται κατά τον ίδιο τον σκηνοθέτη ( Δαυλός :1992, τ. 131) με την προφητεία που δόθηκε στον Τιμόθεο στην μέση της ταινίας : « εχθρός σου το σκοτάδι…η νύχτα θα κρατήσει χίλια χρόνια , θα ξεχαστεί από τους ανθρώπους το όνομα και η μορφή σου , αλλά εσύ θα ζείς μες τις ψυχές τους εις τους αιώνας των αιώνων...». Είναι η θλιβερή κηδεία της πνευματικής ελευθερίας και της αρχαίας πίστης , ο πνευματικός σκοταδισμός μέσα στον οποίο θα πορευτεί η χριστιανοσύνη για τα επόμενα χίλια χρόνια. Κάνοντας την πρόσθεση , ο Σταμπουλόπουλος τοποθετεί την λήξη της χιλιετίας, περίπου κατά την περίοδο της άλωσης της Κωνσταντινούπολης , της λήξης του μεσαίωνα και της αρχής της Αναγέννησης , όπου ο Δυτικός άνθρωπος ανακαλύπτει ξανά την αρχαία του κληρονομιά.
Η ταινία έχει ως άξονες τις Βάκχες του Ευριπίδου και την δύναμη εν γένει του αρχαίου δράματος. Συνδέει όπως έχει ήδη ειπωθεί τον Λάζαρο με τον Πενθέα και τις αρχαίες Βάκχες με τις θρακιώτισσες Βάκχες του 4ου αιώνα μ.Χ. , επανιστορώντας τον αρχαίο μύθο με νέα πρόσωπα αυτή την φορά. Φαίνεται πως η επαναδιαπραγμάτευση ενός μύθου , ή ακριβέστερα, η επανατοποθέτησή του στον χώρο και στον χρόνο, έλκει ιδιαίτερα τον σκηνοθέτη , διότι κάτι αντίστοιχο επανέλαβε προσφάτως και στην ταινία του Πανδώρα (2006). Όπως και στο αρχαίο δράμα, η ταινία καταλήγει στην τιμωρία της ύβρεως και τον αφανισμό του ασεβούς άρχοντα, η κάθαρση όμως δεν ολοκληρώνεται , αφού ο θεατής γνωρίζει, ότι ο αγώνας των εθνικών να διατηρήσουν την πίστη και τον πολιτισμό τους είναι άνισος και ότι θα αφανιστούν τελικά για χίλια τουλάχιστον χρόνια.
Γιατί όμως ο Σταμπουλόπουλος επιλέγει ως μέσον αντίδρασης και υπονόμευσης της αυτοκρατορικής και εκκλησιαστικής εξουσίας το αρχαίο αττικό δράμα και τον Διόνυσο1; Γιατί να μην επιλέξει ένα άλλο, πανελλήνιο μάλιστα, πολιτισμικό και θρησκευτικό χαρακτηριστικό του αρχαίου πολιτισμού, τους Ολυμπιακούς αγώνες και τον προστάτη τους τον Ολύμπιο Δία, που ήταν και ο περίλαμπρος αρχηγός του δωδεκάθεου; Γιατί ο ήρωας της ταινίας να είναι ένας θεατρίνος και όχι ένας αθλητής , με δεδομένο ότι το αρχαίο δράμα που διδάσκει ο Τιμόθεος είναι όντως αρχαίο στην εποχή του, ανήκει στην δημοκρατική Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. , εννέα ολόκληρους αιώνες πίσω, ενώ οι ολυμπιακοί αγώνες καταργούνται ΑΚΡΙΒΩΣ την ίδια ιστορική εποχή (393 μ.Χ.) που τοποθετείται χρονικά η ταινία;
Η απάντηση είναι μάλλον απλή: Ο Σταμπουλόπουλος αγαπά υπερβολικά το αρχαίο δράμα και πιστεύει πάρα πολύ στην διδακτική του δύναμη, ώστε να το τοποθετεί και να το επικαλείται τόσο σε εκείνη την εποχή , όπου ο κόσμος άλλαζε δραματικά προς κάτι νέο, σκοτεινό και άγνωστο , όσο και στην σημερινή όπου βιώνουμε κάτι ανάλογο. Επικαλείται την αρχαία τραγωδία , όπως ο Αριστοφάνης επικαλέστηκε τον Αισχύλο στους Βατράχους, όταν η πόλις των Αθηνών κλυδωνιζόταν. Αξίζει να σημειωθεί πως η κοινωνική εξέγερση που περιγράφει η ταινία στην Αντιόχεια εναντίον του Αυτοκράτορα με αφορμή μια θεατρική παράσταση, , αποτελεί ιστορικό γεγονός, το οποίο απετέλεσε επίσης και την αφορμή για την δημιουργία της ταινίας ( Δαυλός :1992, τ. 131) .
Στη συνέντευξη που έχει παραχωρήσει στο περιοδικό Δαυλός που είναι αρχαιογνωστικό – αρχαιολατρικό περιοδικό αμφισβητούμενης εγκυρότητας , ο Σταμπουλόπουλος είναι ξεκάθαρος, προβάλλει το αρχαίο δράμα, ως ένα όχημα επιστροφής στην κληρονομιά του ελληνισμού - που κατά την άποψή του πιθανώς να αποτελεί την απάντηση στα σύγχρονα ιδεολογικά και υπαρξιακά αδιέξοδα της νεοελληνικής κοινωνίας - και ως ένα μέσον αποδέσμευσης, απολύτρωσης του ελληνισμού από τον χριστιανισμό, με τον οποίο είναι εκ της φύσεώς του ασύμβατος. Για τον λόγο αυτό προβάλλει επίσης στην ταινία του την λυσσαλέα επίθεση που δέχθηκε το θέατρο από την χριστιανική εκκλησία , επίθεση η οποία αποτελεί επίσης ιστορικό γεγονός και προς τούτο μπορεί να ανατρέξει κανείς στους λόγους του Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Όπως και να αποκωδικοποιεί κανείς τα μηνύματα της ταινίας και είτε τα ενστερνίζεται είτε όχι, δύσκολα θα βρεθεί θεατής που δεν θα μαγευτεί από την αισθητική της αποτύπωση. Ο Σταμπουλόπουλος προέβη σε μια άνευ προηγουμένου πολυδάπανη ελληνική παραγωγή, με γυρίσματα σε κατακόμβες, λουτρά και αρχαία ερείπια . Οι ενδυμασίες , οι καταπληκτικές μάσκες , ο υποβλητικός φωτισμός, οι γήινες χρωματικές αρμονίες, η μουσική, το αργό , τελετουργικό , ποιητικό ύφος της ταινίας, δύσκολα πείθουν ότι όντως πρόκειται περί ελληνικού έργου. Ο χορός επί παραδείγματι των 2 μελών του θιάσου στην έρημο, είναι ένα μικρό αριστούργημα, που θα μπορούσε από μόνο του να είναι μια ταινία μικρού μήκους. Τόσο ο σκηνοθέτης , όσο και οι συντελεστές της ταινίας ( Δ. Παπακωσταντής φωτογραφία, Γ. Ζιάκος Κοστούμια, Σ. Χριστοδουλίδης μουσική, Μ . Καραπιπέρης σκηνικά, Κ. Μίχος χορός) έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και γίνεται αντιληπτό το γιατί ο σκηνοθέτης προετοίμαζε ,όπως λέει ο ίδιος, την ταινία από το 1985.
Εν κατακλείδι η προκείμενη ταινία, αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση του ελληνικού και γιατί όχι, του παγκόσμιου κινηματογράφου, λόγω της προωθημένης της θεματολογίας, η οποία στην χώρα μας είναι πιο επίκαιρη από ποτέ , αφού γενικεύονται οι φωνές που απαιτούν τον διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους. Η ελληνική πολιτεία την τίμησε με τέσσερα κρατικά βραβεία του ΥΠΠΟ το 1991 και το 1993 έλαβε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Αλεξάνδρειας. Αποτελεί παραδοξότητα , το πώς έκτοτε έχει παραμείνει άγνωστη και ξεχασμένη από το ελληνικό κοινό. Όταν σήμερα το διαδίκτυο παρέχει πληροφορίες και σχόλια για την πιο ασήμαντη Δ΄κατηγορίας βιντεοταινία και το youtube βρίθει από κάθε λογής βιντεάκια και αποσπάσματα, οι καταχωρήσεις που αφορούν στους δύο ήλιους, είναι σχεδόν μηδαμινές, ούτε καν η ιστοσελίδα του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης δεν την περιλαμβάνει, παρ’ ότι διαθέτει αρχείο για τις ανεξάρτητες προβολές κάθε έτους. Ο Γιώργος Σταμπουλόπουλος προσπάθησε να δώσει φωνή , σε αυτούς που φίμωσε η ιστορία, η ταινία του είναι άρτια, ενδιαφέρουσα, με άποψη και με ένα ενδιαφέρον μήνυμα , που θα πρέπει τουλάχιστον να προβληματίσει.

Ο σκηνοθέτης Γιώργος Σταμπουλόπουλος και το έργο του.


Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936 και από το 1956 εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη και διευθυντής παραγωγής σε περισσότερες από εξήντα ταινίες μεταξύ των οποίων και 12 ξένες παραγωγές.
Η πρώτη του ταινία Ανοιχτή επιστολή (1967) σημαδεύεται από το πραξικόπημα της χούντας το ίδιο έτος. Πρόκειται για υπαρξιακό, κοινωνικό δράμα που αφορά στα διλλήματα ενός νέου που ασφυκτιά μέσα στις λαϊκές συνοικίες του Πειραιά. Άνεργος, μεγαλωμένος με τις στερήσεις της μεταπολεμικής γενιάς αναμετρά την σχέση του με τον νέο, ξενόφερτο τρόπο ζωής της ελληνικής κοινωνίας, που προσπαθεί να θάψει τα μελανά σημεία της ιστορίας της με έξαλλα
πάρτι, αλκοόλ, καμπαρέ και ελεύθερο σεξ.

Ταινία που «όπου κι αν την αγγίξεις πονάει», καθώς χτυπά τον κυρίαρχο, αποϊστορικοποιημένο και εφησυχαστικό τρόπο ζωής της νεοελληνικής κοινωνίας, αντιπαραθέτοντας την ιστορική μνήμη και τα πραγματικά προβλήματα της εργατικής τάξης ( Μπαστέας, 2008) . Όπως ήταν επόμενο, η χουντική επιτροπή απέρριψε την συμμετοχή της ταινίας στο 8ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1967. Ωστόσο, το 1968 θα λάβει το βραβείο FIPRESCI από το Φεστιβάλ του Locarno. Έκτοτε και έως το 1980 ο Σταμπουλόπουλος θα εγκαταλείψει τον καλλιτεχνικό κινηματογράφο και θα ασχοληθεί βιοποριστικά με τις τηλεοπτικές διαφημίσεις, γυρίζοντας περισσότερες από χίλιες.
Το 1980 επανέρχεται με το ντοκυμαντέρ μυθοπλασίας Και ξανά προς την δόξα τραβά, με πρωταγωνιστή την πιο cult φυσιογνωμία της νυκτερινής πίστας τον Γιάννη Φλωρινιώτη, ο οποίος απομυθοποιεί τον εαυτό του. Το έργο εξιστορεί την πορεία ενός λαϊκού τραγουδιστή, που ως διάττων αστέρας μεσουρανεί και χάνεται το ίδιο γρήγορα από το star system της αθηναϊκής νύκτας. Η ταινία παρουσιάζει με αμεσότητα στιγμιότυπα ενός χαμηλής στάθμης κοινωνικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος, που εξακολουθεί να αποτελεί πραγματικότητα για τους περισσότερους νεοέλληνες και τους μηχανισμούς καθιέρωσης/ εκμετάλλευσης φθηνών ινδαλμάτων από αδίστακτους και άπληστους μάνατζερ . Συμμετείχε στα Φεστιβάλ Βερολίνου και Μόσχας, έλαβε βραβείο σεναρίου από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ,εύφημο μνεία από το ΕΚΚ και προσφάτως προβλήθηκε από το φεστιβάλ cult ελληνικών ταινιών.
Η επόμενη ταινία Προσοχή Κίνδυνος (1983) είναι σε συμπαραγωγή με το ΕΚΚ. Η υπόθεση αφορά στην ιστορία ενός αμετανόητου φονιά που με τραμπουκισμούς κατατρομοκρατεί το χωριό και την οικογένειά του και παραβιάζει όλους τους κανόνες της ηθικής και του νόμου διατηρώντας αιμομικτικές σχέσεις με την κόρη του και προκαλώντας θανατηφόρα ατυχήματα στα διερχόμενα αυτοκίνητα μιας λεωφόρου προκειμένου να συλήσει τα πτώματα. Ταινία τρόμου με διφορούμενη αφήγηση, που καυτηριάζει την συνενοχή δια της σιωπής και τις ανομολόγητες πτυχές της οπισθοδρομικής ελληνικής επαρχίας . Έλαβε 5 βραβεία από το 37ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ της Αλεξάνδρειας .
Η τελευταία και αρκετά πρόσφατη ταινία του Σταμπουλόπουλου έχει τον τίτλο Πανδώρα (2006). Ο σκηνοθέτης δομεί την ταινία του με βάση τον γνωστό αρχαίο μύθο με φόντο αυτή την φορά την κατοχική , εμφυλιακή και μετεμφυλιακή περίοδο της Ελλάδας. Ο Βασίλης στα 60 του χρόνια επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι και του ξυπνούν μνήμες της παιδικής του ζωής και της οικογενειακής του περιπέτειας. Μια μοιραία γυναίκα , ελληνοαμερικανίδα (Θεοδώρα Τζήμου), φέρνει τα πάνω κάτω στην οικογένεια του αλλά και σε ολόκληρο το χωριό, ώσπου να ξεσκεπαστεί μια πλεκτάνη στην οποία συμμετέχει η ίδια μαζί με αμερικανούς στρατιώτες στην κοντινή βάση . Η ταινία έλαβε το 3ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους και το βραβείο Ερμηνείας 1ου Γυναικείου Ρόλου για την Θεοδώρα Τζήμου, από το 47ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο Σταμπουλόπουλος παίζει με τον φιλμικό χρόνο , ανατρέχοντας από το παρελθόν στο παρόν με ενδιαφέροντα τρόπο, ωστόσο , η φιλμική του γραφή, κρίθηκε από ορισμένους ως παλαιομοδίτική.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Θα σταλεί με μαιλ σε όποιον την ζητήσει.
H φωτογραφία του Γιώργου Σταμπουλόπουλου έχει ληφθεί απο το ηλεκτρονικό αρχείο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.